خوشنویسی (نستعلیق ایرانی)

اطلاعات دوره

شهریه:
    آزاد: 300.000 (تومان)
    20 درصد تخفیف: 240.000 (تومان)

مدرس: علیرضا هادی ایرانی

تعداد جلسات: 8 جلسه, مجموعا 16 ساعت

زمان تشکیل کلاس: روزهای دوشنبه ؛ ساعت 16:00 تا 18:00

پیش بینی تاریخ شروع کلاس: تیرماه 1397

شرح

نستعلیق
برگی از مخزن الاسرار نظامی گنجوی به خط نستعلیقِ عزالدین عبدالوهاب زنجانی.
خط نستعلیق، (متشکل از لغات عربی نسخ و تعلیق[۱]) یکی از شیوه‌های نگارش خط در خوشنویسی فارسی است. این خط در ایران شکل گرفت و بیشتر هم در ایران رواج دارد و خوشنویسان ایرانی بیشتر با این خط به هنرنمایی می‌پردازند. خط نستعلیق معرف روح و فرهنگ ایرانی است و از آن در نوشتن متن‌های ادبی و غیرمذهبی فارسی، اردو و به ندرت عربی استفاده می‌شود.

خط نستعلیق نشانه‌ای بارز از طبع و سلیقه زیبایی شناختی ایرانیان است و بی‌شک زیباترین و ظریف‌ترین خط در میان خطوط اسلامی است تا جایی که آن را به‌حق «عروس خطوط اسلامی» لقب داده‌اند.

اگر چه میر علی تبریزی (درگذشت ۸۰۳ ه‍. ق) را واضع این خط معرفی کرده‌اند اما به نظر می‌رسد که خط نستعلیق پیش از او نیز وجود داشته و میرعلی تبریزی در سده نهم هجری برای اولین بار خط نستعلیق را تحت قاعده و قوانین خوشنویسی درآورده است و به حدی رسانده که به‌صورت خطی مستقل و قابل رقابت با خطوط ششگانه درآید.

در سده یازدهم هجری میر عماد مشهورترین خوشنویس ایرانی این شیوه از خوشنویسی را به تکامل رساند و در اوج ظرافت و زیبایی قطعاتی ماندگار نوشت. در روند تاریخی خط نستعلیق به دربار گورکانیان هند و کاتبان امپراتوری عثمانی نیز راه یافت که به ویژه در هندوستان آثار ارزنده‌ای از این خط پدید آمد. پس از دوره‌ای از رکود، خط نستعلیق در اوایل دوران قاجار جان تازه‌ای یافت و در اواخر این دوران تحت تأثیر صنعت نوظهور چاپ سنگی تحولی جدید را تجربه کرد. هم‌اکنون خط نستعلیق توسط استادان قابلی با مهارت و هنرمندی تمام نوشته می‌شود و بیش از پیش ارزش هنری یافته است.

ویژگی ها
در ساختار دستوری زبان فارسی، که هند و اروپایی است، بر خلاف عربی که ریشه سامی دارد، انتهای بسیاری از الفاظ و اسامی نیاز به یکی از حروف نهایی مدور دارد.خط نستعلیق دارای ظرافت‌ها و گردش‌های لطیفی در حرکت‌ها و شکل حروف است تا حدی که روحیه و ذوق هنری ایرانیان را به بهترین نحو به نمایش می‌گذارد. به نظر می‌رسد در شکل‌گیری نستعلیق خطوط مورد استفاده در ایران پیش از اسلام نظیر خط پهلوی مورد توجه بوده‌اند.

در نستعلیق، زیبایی و تناسب، هماهنگی و استواری در حد کمال به هم آمیخته‌است. دوایر این خط بسیار زیاد است و عمده حرکات حروف و اجزاء آن بر اساس منحنی‌ها استوار است تا جایی که خطوط مستقیم و صاف بسیار نادر و تقریباً هیچ است. این شیوه از خوشنویسی، فاقد علایم زیر و زبر و پیش است، هرچند در هنگام ضرورت می‌توان از علائم کوچکی بهره برد. نستعلیق برای نگارش حروف ویژه الفبای فارسی مانند «پ»، «چ»، «گ» و «ژ» تناسب کامل دارد و به‌خوبی سه نقطه این حروف در ترکیب‌بندی آن جا می‌افتد.

آرتور پوپ هنرشناس و ایران‌شناس مشهور معتقد است که نسخ خطی کامل و متعادل است و تعلیق خطی تأثیرگذار و حاکم. با ترکیب ویژگی‌های این دو خط، نستعلیق که بسیار نوازشگر، شیک، آرام و ملایم است، به‌وجود آمده‌است. این نوع خط که ایرانی‌ها آن را ترویج داده‌اند تصویری عالی از تمدن و جهان‌دیدگی را به نمایش می‌گذارد.
منبع: ویکی پدیا

POS3

POS4

POS5

photo_2018-05-15_09-50-34-(2)

photo_2018-05-15_09-50-34

photo_2018-05-15_09-50-59-(2)

درباره علیرضا هادی ایرانی

متولد 1348
شروع خوشنویسی از سال 1348 (بداهه) و از سال 1355 عضو انجمن خوشنویسان ایران شعبه تهران زیرنظر اساتید: مرحوم چیت¬ساز، مرحوم واشقانی، استاد کابلی و در نهایت از محضر استاد بزرگ امیرخانی تملذ شد.
فعالیت¬ها:
شرکت در تمامی نمایشگاه¬های جمعی انجمن خوشنویسان (تهران)
شرکت در کنگره رامسر | 1366
شرکت در کنگره ساری | 1368
اولین نمایشگاه انفرادی | 1373
شرکت در نمایشگاه جمعی امام علی (ع) (که در این نمایشگاه اثر ایشان توسط موزه فوق خریداری شد) | 1379
شرکت در نمایشگاه جمعی نگارش یک صفحه از قرآن کریم
شرکت در نمایشگاه¬های قرآن و دریافت لوح تقدیر در سال های 1392، 1393، 1394 و 1396
شرکت در نمایشگاه "بزرگداشت مرحوم استاد علی دوستی" (کرج)
شرکت در نمایشگاه "مشق صلوات" فرهنگسرای بهاران (تهران) و دریافت پاداش و لوح تقدیر
شرکت در نمایشگاه "ارادت قلم" برج میلاد و دریافت لوح تقدیر | 1394
شرکت در کنگره همفکری اساتید انجمن خوش¬نویسان ایران – تهران | 1395
شرکت در نمایشگاه جمعی "نادعلی" برج میلاد و دریافت لوح تقدیر | 1394
شرکت در نمایشگاه قرآن مصلای تهران و دریافت لوح تقدیر و پاداش | 1396
شرکت در نمایشگاه استانی "دیار آفتاب" استان مرکزی و لوح تقدیر
آخرین نمایشگاه انفرادی فرهنگسرای نیاوران | 1396